غیبت صغری

مراد از غیبت صغری(=غیبت کوچک) مدتی است که امام مهدی(ع) پس از وفات پدرش امام حسن عسکری(ع) به سال ۲۶۰ق. تا ۳۲۹ق. در غیبت به سر برد. آن امام در این مدت به وساطت نمایندگان خویش که آنان را «نُوّاب خاص» میگویند، دستگیری معنوی و راهنمایی پیروان خویش را بر عهده داشت.

در ادبیات شیعی به معنای غایب شدن کوتاه مدت است و بنابر آموزههای شیعی دورانی است که در آن حجت بن الحسنزندگانی مخفی و فقط از طریق نمایندگان چهارگانه خود با شیعیان ارتباط داشتهاست.

مهدی در آیین زردشت...